روچ ءَ گوں غماں گریوگ هر پاساں شپ ءِ نارگ آسان نه انت درد ءُ سوزمان ءِ دل ءَ دارگ
بالاد ءَ کسانین ءَ همبل تئی شاباش انت! گوازین یے په شُد روچاں انگت نئے دلِوارگ
حال ءَ وتی دنیا ءَ باور چوں کنائین یے! چاک بیت نه کنت سینگ اندر نه بیت پیش دارگ
اے داگ منا داتگ آزاتیں غلامی ءَ ارساں که هوار انت حون، گوں کندگاں اُفارگ
چُٹگ چه اے اندوهاں هنچوش انت پتو ساحر آزمان ءِ پدانک بندگ، استالانی جهل آرگ
«مراد ساحر»
*بهری چه مکران شعر جی مَی وتی ملک کهن میـرین بلوچانی وطن رشکِ یـمن داغِ ختـن دوستَی بسی نزّیکِ من هنچو که ساه اندر بدن پر مَی دلا مثل چمن تَی ڈوک و ڈَل دُرّ عدن گزّ و کُنر، سرو و سمن زیرُک چو شاخ نسترن بیا تو بکن گو ما سخن آ گوستگین گپان…
ترجمه شعری از بشیر بیدار شاعر بلوچ کرده است زندگانی در رهن شراب هایشهیچ کم نشود این درد و عذابهایش به در شدن ز چنین زندانی هست گرانزان بند پیچ و تاب زلفهایش وه چه دلنشین است لبخند دوستنمانده بویی تو گویی چو گلابهایش پاک است چون کتاب بدن توما ناخواندهی دگر کتابهایش کند او…
گِپتگوں تچکء مادنیں راهے سر بیاں دلجماں بهارگاهے آ که جزم اَنت چه وتی جندءَ آ نه نِند انت نچار انت همبراهے روت بے چاڑی ء تهاریں شپ کئیت روژنا ء چاڑیں بانگواهے تئی دیدارءِ دلجمین واهگ منا سر کنت ایمنیں جاهے زاناں پیرے نوں کپتگ ے طائر په تر گُرّ ایت مرچی روباهے
خدا بزانت کئی حیال ءُ ترانگءَ چه گوستگاں من گام گام سرجمیں زمانگءَ چه گوستگاں منارا دوشی بے مرادین تیرےءَ نپر کتگ منی میار چی انت من نشانگءَ چه گوستگاں منارا هچ گرَز نه انت په گنج ءُ مال ءُ دولت ءَ تئی شوهازءَ من همک حزانگءَ چه گوستگاں همک حسابءَ من اے دلوتانی گورسی…
رُنگ راهان مرو چوتینان
ره تئی مادنین دیما انت.
په من شیر، وشن گلین ساحرے
ستا کرزیت