روچ ءَ گوں غماں گریوگ هر پاساں شپ ءِ نارگ آسان نه انت درد ءُ سوزمان ءِ دل ءَ دارگ
بالاد ءَ کسانین ءَ همبل تئی شاباش انت! گوازین یے په شُد روچاں انگت نئے دلِوارگ
حال ءَ وتی دنیا ءَ باور چوں کنائین یے! چاک بیت نه کنت سینگ اندر نه بیت پیش دارگ
اے داگ منا داتگ آزاتیں غلامی ءَ ارساں که هوار انت حون، گوں کندگاں اُفارگ
چُٹگ چه اے اندوهاں هنچوش انت پتو ساحر آزمان ءِ پدانک بندگ، استالانی جهل آرگ
«مراد ساحر»
برداشتی آزاد از یکی از اشعار مبارک قاضی برای نشان دادن اندیشههای نهفته در اشعار نوین بلوچی گویند مردم، زمانه زمانهای دگر است اما این دل همانی است که بودست بود آیا؛ آفتاب به هنگام پرتو فشانی کند؟ بود آیا؛ ستارگان به «گلزمین» آیند؟ بود آیا؛ بلبل الحان کند بود آیا؛ شادی و سرور بدون…
شعری از رهی معیری که با صدای بنان و آهنگ خالقی جاودانه شد – به مناسبت نوروز گل من بستان، گشته چون رویت چمن از گل شد، چون سر کویت بلبل از مستی هر نفس نغمه ای سر کند سبزه درگیرد روی صحرا را لاله آراید چهره زیبا را قطره باران چهره لاله را تر…
بیا او مرید، بیا او مرید، بیا او مرید دیوانگیں بیا بیا کہ دیوانے کنوں، مولانگ و مستانگیں سوتکگ ترا عشقءِ زراب، مارا غماں کرتگ کباب تو ھانلءِ درداں زرئے، ما پہ وطن جانانگیں چاکر تئی دوستءَ پلت، چما دگہ ڈنگاں وطن تو سر پہ شیدائی شتئے، ما پیھناں زنداگیں تو ھانلءَ اِشت و شتئے،…
مبارک کازی شعر زاھدان ھون ھاری شیپ گران اِنت، کربلا اِنت زاھدان اِنتھر بلوچ تیر ءِ نشان اِنت، کربلا اِنت زاھدان اِنت پہ اے پاتْراپاں نہ ھلّ ایت جُنز راجی آجوئی ءِکاروان راہ ءَ روان اِنت، کربلا اِنت زاھدان اِنت جھل ءَ پُر ھونیں زمین انت گوں وتی زوراکیاں گوں،بُرز ءَ نیلّیں آزمان اِنت، کربلا…
رُنگ راهان مرو چوتینان
ره تئی مادنین دیما انت.
په من شیر، وشن گلین ساحرے
ستا کرزیت