مبارک قاضی، شاعر شوهاز و گلزمین

در ۲۴ دسامبر ۱۹۵۶ در یک خانواده مذهبی در پسنی به دنیا آمد.مبارک تحصیلات ابتدایی خود را در همان شهر آغاز کرد. در سال ۱۹۷۲ پس از کسب مدرک سیکل به امید خواندن و دانستن بیشتر به «سند مسلم کالج» کراچی رفت. آن سال‌ها اوضاع کشور به هم ریخته بود. او پیش از به پایان رساندن دوره مهندسی دست از درس خواندن کشید و به کار آبا و اجدادیش، دکانداری، مشغول شد.

سال ۱۹۷۸ قاضی بار دیگر برای کسب دانش به کراچی رفت. در کالج هنر اردو مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. در کراچی در محافل و دیوان‌های ادبی شرکت می کرد. او در سال ۱۹۸۳ مدرک کارشناسی خود را از کراچی گرفته و یک سال بعد برای گرفتن کارشناسی ارشد به دانشگاه بلوچستان رفت. در سال ۱۹۸۶ با پایان یافتن تحصیلات تکمیلی به زادگاهش،پسنی، بازگشت.

بار دیگر همان روز و شب‌ها بود، همان صبح و شب‌ها، همان دوست و رفیق‌ها، همان گپ و گو‌ها، همان دیوان شعر و بحث زبان بود. او در سال ۱۹۷۷ راه شاعری را برگزید. برای خود تخلص «قاضی» را برگزید. دربارهٔ شاعری قاضی دکتر فضل خالق می گوید « قاضی از زمانه خود کمی بالاتر یا جلوتر است.» هر غزل،نظم، چهاربند او لذتی جداگانه دارد. او شاعری است که اشعارش را خوانندگان بزرگ بارها خوانده‌اند. همچنین اشعار او بخش بزرگی از زبان و ادبیات بلوچ را تشکیل می دهد. دغدغهٔ بزرگ او گم کردن خویش و جستجوی خویشتن در شعر و شاعری است.اشعار او با مضامین اجتماعی و سیاسی می باشند.

وتی جند ءِ شوهاز ءَ در کپتاں

دیست نوکیں پدی پدانی تها

پهک بیگواه انت پهک سهر ءَ انت

از نکات برجسته شاعری قاضی، کلام آرایی و بازی با الفاظ و کلمات در شعر است.

سال ۱۹۹۰ قاضی اولین دفتر شعرش به نام «زر نوشت» را منتشر کرد. برای دومین دفتر شعر خود نام «شاگ ماں سبزیں ساوڑ» را برگزید.

شهر شهر سر گپتاں وت من وتی شوهاز ءَ من

انگت ءَ نیاں سرپد زندگی ءِ راز ءَ من

چاریں روچ امروز ءِ هرکس زر ءِ واهگدار

اوئے من بباں قاضی رپتگاں نماز ءَ من