باهوت

باهوت اگر شخصی از شهر و دیار خود به هر دلیلی بیرون رود و به گروهی دیگر در جایی پناهنده شود، شخص پناهنده را باهو‎ٹ می گویند. در زبان بلوچی به باهوت میار ( پناهنده) و کسی که پناهنده را می پذیرد میار جل (باهوت داروک) می گویند. حفاظت از مَیار برای میار جَل حکم مرگ و زندگی را دارد. میار جل همه تلاش خود را انجام می دهد تا او را خطراتی که تهدید می کند برهاند. میار تا زمانی که در خانه میار جل است در امنیت قرار دارد. درباره تاریخچه این فرهنگ گویند که حاکم قندهار، میرزا کامران، به سردار ملک خطی خان که یک بلوچ بوده است دستور می دهد که برود همایون شاه را دستگیر کرده و به نزد او بیاورد. ملک خطی خان همه صحراها و بیابان های را زیر رو می کند ولی او را نمی یابد. شب هنگام خسته به خانه بر می گردد. در خانه را می گشاید ولی می بیند که همایون شاه در خانه اش نشسته است. ملک خطی خان که همایون شاه را در خانه خود می یابد، دچار سردرگمی می شود و نمی داند چگونه دستگیر کند. ملک خطی خان که می بیند همایون شاه به او پناه آورده و در واقع میار او شده است، پس نمی تواند او را دستگیر کند. سرانجام تصمیم می گیرد که به طریقی او را از محدوده حفاظتی خود خارج کند تا بعد بتواند او در جایی دیگر دستگیر کند.