بلوچ در آفریقا

حضور خارج از وطن بلوچها در منطقه خلیج فارس به خوبی مستند شده است، اما اطلاعات کمی در مورد سکونتگاه های بلوچ در شرق آفریقا وجود دارد. بلوچ‌ها – به زبان سواحیلی به نام وابولوشی (مفرد: Mbulushi) – که در دهه 1820 در کنیا و تانزانیا سکنی گزیدند، جوامع مسلمان سنی بلوچی-سواهیلی-زبان ناهمگون هستند که از ایران ریشه دارند. آنها به عنوان مزدور با نیروهای عمانی به زنگبار آمدند و پس از سال 1890 به نیروهای استعمارگر آلمان و انگلیس در شرق آفریقا پیوستند. از دهه 1960، زمانی که کشورهای شرق آفریقا مستقل شدند، بلوچ ها به تجارت، کشاورزی مکانیزه، حمل و نقل و کارهای حرفه‌ای مشغول بودند. اگرچه بسیاری از بلوچ های شرق آفریقا در دهه 1960 به اروپا، آمریکای شمالی و کشورهای مختلف خلیج فارس مهاجرت کردند، موج های جدیدی از بلوچ ها در فواصل نامنظم به شرق آفریقا رسیدند. آخرین مهاجرت در سال 1979 پس از انقلاب اسلامی ایران بود. تنها در ناحیه روجوا، در منطقه ایرینگا تانزانیا، سکونتگاهی متشکل از حدود هفتاد خانواده بلوچی ایجاد شد که به زودی به کشاورزی مدرن مشغول شدند.