شعر – عطاشاد

*بهری چه مکران شعر جی مَی وتی ملک کهن میـرین بلوچانی وطن رشکِ یـمن داغِ ختـن دوستَی بسی نزّیکِ من هنچو که ساه اندر بدن پر مَی دلا مثل چمن تَی ڈوک و ڈَل دُرّ عدن گزّ و کُنر، سرو و سمن زیرُک چو شاخ نسترن بیا تو بکن گو ما سخن آ گوستگین گپان…

  راه یک اِنت ءُ منزل اِنت یکیں درد یک اِنت ءُ هم دل انت  یکیں کئے کماشی ءَ تولگ ءِ منیت شیر یک انت ء جنگل انت یکیں نالیت گیابان ءُ کوچگ ءُ بلاں سرجمین زید ءِ شانتل اِنت یکیں ما اگاں دُور ءُ گِستا گِستا ئین ره جِتا اِنت ءُ بُنجل اِنت یکیں…

روچ ءَ گوں غماں گریوگ هر پاساں شپ ءِ نارگ       آسان نه انت درد ءُ سوزمان ءِ دل ءَ دارگ بالاد ءَ کسانین ءَ همبل تئی شاباش انت!                  گوازین یے په شُد روچاں انگت نئے دلِوارگ حال ءَ وتی دنیا ءَ باور چوں کنائین یے!                 چاک بیت نه کنت سینگ اندر نه بیت پیش دارگ…