تیم ملی ایران باخت

امروز دقایقی از بازی تیم های ملی ایران و عربستان را نگاه کردم. به خاطر آن که بازی در زمان تعطیلات عید نوروز ایران برگذار می شد روزهای قبل در رسانه ها برای تشویق مردم به آمدن در ورزشگاه آزادی تبلیغات زیادی انجام گرفت. یکی از سخنان جالبی که در این میان در اخبار بارها به گوش می رسید قول پیروزی از زبان سرمربی تیم ملی ایران بود.

هر چند قضاوت بر اساس دیدن نیمه دوم چندان مناسب نیست ولی آنچه که مرا متعجب می نمود غروری بود که در بازیکنان و مربیان تیم ایران موج می زد. این مغرور شدن زمانی که تیم گل برتری خود را به ثمر رساند دیگر به اوج خود رسیده بود. بازیکنان تیم ایران به گونه ای بازی می کردند که گویا با یک تیم محله ای مسابقه  می دهند. این خودخواهی وقتی که آنها گل اول را دریافت کردند و بازیکن ایران برای داشتن توپ گل شده و ندادن آن به بازیکنان عرب با آنها دعوا کرد نمایان بود. گویا این بازیکن می دانست که اگر تیم بازی با این رویه پیش رود حتما گل دیگری دریافت خواهند کرد،که این چنین هم شد.

ایران از تیمی بازی را باخت که این تیم در بازی های قبلی خود کارنامه درخشانی به جا نگذاشته بود. همه یادمان باشد تیم عربستان ایران را در ورزشگاه آزادی شکست داد و ما با تمام فشارهای وارد در کشور عربستان از آن بازی یک امتیاز گرفته بودیم. این گونه باختن ممکن است هر گونه تحلیل فنی داشته باشد ولی به نظر من مهمترین آن غرور کاذب همه کادر تیم ملی بود. ما هیچگاه نباید دربازی وارد شویم که خود را بدون تردید برنده آن بدانیم بلکه باید حتما باید برای هر حریفی برنامه داشت.